Na twee weken op mijn lui gat te liggen wegens een kapotte bike, kon ik er vandaag niet aan ontkomen. Ik moest en zou voor dag en dauw uit mijn nest kruipen om dan, stoer als MudBikers zijn, in de ijzige koude 45 kilometers af te jassen.
Lokatie van dienst was Ham, een all-time favorite van mijnentwege.
Half tien, iedereen buiten lepralijer J0h0, was op het appel. De inschrijving ging echter gepaard met enige show, elke biker moest zowaar het podium bestijgen om een geldig papierke in handen te krijgen.
Met goeie moed vertrokken, iedereen had er wel zin in om op deze mooie doch frisse zondagochtend de beentjes nog eens te strekken.
Het duurde echter niet lang of MP (cf. vorig verslag) kwam nog eens langs! Dit keer had MP niets beter verzonnen dan een sissend geluid uit de achterband van MudBiker Frens te toveren waarop die op zijn beurt een #&$*%@~$#! slaakte! Jawel hoor, een lekke band in het begin van deze wondermooie tocht.
Een lokale "schone" met bijhorende keeshond, die precies recht uit het nachtleven tevoorschijn kwam, stak onze goeie vriend een hart onder de riem. Ze toonde medeleven en vertelde enkele interessante volkswijsheden.
Desondanks was de moraal van mudbiker Frens nog ver te zoeken: "het ging hem niet af". En zo geschiedde het dat MudBiker Benny en ikzelf dan maar het voortouw namen doorheen de mooie Hamse bossen afgewisseld met bevroren singletracks en pittige kuitenbijtertjes.
De bevoorrading liet lang op zich wachten deze keer, tot groot ongenoegen van mezelf.
MudBiker Frens hadden we al in geen mijlen meer gezien, maar toch verscheen hij opeens uit het niets. Na een kleine versnapering besloten we de koude te verlaten voor een warme inspanning toen MudBiker Frens MP nogmaals tegenkwam!
Jawel, zijn band was nogmaals lek! Besluit was om de toer te volgen met het laagst aantal kilometers. Benny en ik zouden wel voor de volle pot gaan. Ik schrijf "zouden" want de laatste 7 kilometer van deze toch wel pittige toertocht waren er voor mij te veel aan en ik besloot om een shortcut te nemen langs de weg.
Uiteindelijk kwamen we allen uitgeput zowat gelijk aan aan de afspuitstand.
Tijdens de nabespreking bij ne donkere bleek MudBiker Benny in het bezit te zijn van een echte MudPhone! Werkelijk een uniek exemplaar recht uit de States!
Zeg nu nog eens dat MudBikers niet cool zijn ;-)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Het was inderdaad een zwaar tochtje! al diene pattex onderweg.
Is wel handig zone mudphone, maar vrij vervelend als ge hem onderweg zou verliezen! ;-)
Het was inderdaad totaal mijn zondagje niet dit keer! En dat verdomde MP-manneke, ik geraak er niet vanaf!
En ik ben ook stikjaloers op de Mudphone! ;-)
Een reactie posten