Beter laat dan nooit en belofte maakt schuld. Vandaar dit verslagje van de TT in Hasselt vorige week in my backyard.
Ijzig koud was het vandaag, maar niets weerhield mij om de 5 km naar de finish toch al fietsend te overbruggen. Ik zag het als een opwarmertje en dat was het ook.
Lekker maar niet storend druk was het en de inschrijving verliep al bij al vlotjes in de kantine.
Het bleek een echte vlamtocht te zijn, maar de noordooster stelde onze hand- en overschoentjes danig op de proef.
Ook de teut kregen we voorgeschoteld, this feels like home en we vlamden er rustig op los. Mudbiker Benny was weer ontketend na het eerste heuveltje, ik heb hem niet meer gezien tot aan de bevoorrading waar hij stond te koukleumen. Lang hebben we ons niet bevoorraad, het kwam er op neer de warmte op peil te houden.
Mudbiker frens had het beste voor het laatst bewaard en ook hem was ik kwijt in helft twee.
Ook bokrijk kwam aan bod en uiteraard de herinnering aan de boze boswachter enkele jaren geleden die halstarrig bikers probeerde om te leiden - onvergetelijk!
Het parcours lag er proper bij, waardoor een afspuitstand overbodig was en waarschijnlijk ook geen goed idee met deze temperaturen.
Terug verenigd met mijn medemudbikers was het nagenieten van een donkere Leffe van het vat, gevolgd door een heuse Karmeliet als beloning voor het hoge gemiddelde vandaag.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten