Randonnée Aywaille 27.09.09

Het stralende nazomerweer liet in hoofde van menig Mudbiker Aywaille-aanse taferelen opduiken maar in realiteit werden we zondagmorgen getrakteerd op een overvolle ruime parking bij aankomst aan het centre sportive van Aywaille. Geen erg, zo kon Mudbiker Tuur in een smalle centrumstraat zijn twee banden op de stoep parkeerkunsten nog eens showen. De biketravelservice van Mudbiker Tuur is trouwens subliem, je moet je bike maar achterop de fietsenhouder plaatsen, de chauffeur plooit zijn eigen scheurijzer zelf dubbel in de kofferbak. Enthousiast in korte mouw en al bibberend van de kou moesten Mudbiker Benny en mezelf vervolgens dan wel nog de fiestenmaker kunsten van Mudbiker Tuur aanschouwen. Het was echt te koud, dus gaf ik na 10 minuten fiestenmaker initiatie maar een subliem tikje tegen de achterderailleur om zo vooraan de ketting tussen frame en crank uit te krijgen ;-)

Ik weet niet hoe het bij de collega Mudbikers zit, maar ik krijg altijd een zalig kriebelend buikgevoel, een lichte euforie als ik een startplaats voor een toertocht nader. Ik kan niet snel genoeg ingeschreven en vertrokken zijn maar Mudbiker Benny moest nog kakken, voorwaar een gelijkaardig ietwat meer laxerend buikgevoel. Tijd dus om bij de inschrijving even op de parcourskaart voor de 45 Ardennenkilometers te kijken. Met voor 3,5 euro jawel 3 uitgebreide ravito's! Hier betaal je daar al snel 5 tot 10 euro voor, waarom? Ook kreeg je keurig een polsbandje om, voorzien van een noodnummer. De organisatie sprak je zelfs in het Nederlands aan, laten we België nog maar niet splitsen want over de organisatie van toertochten kunnen ze hier nog flink wat leren!

Weg waren we voor ons eerste Ardennen-toertochtoffensief, de eerste 3 kilometer gelukkig vlak als opwarmer om daarna een kloefer van een helling voor onze wielen te droppen! Het leek alsof ik bij mijn achterwiel werd vastgehouden, ondertussen al iets minder optimistisch de 45 km bekijkend. De eerste overwinning van de dag is echter binnen, al fietsend komen we boven. Daarna een eerste adrenalinerush bergaf om vervolgens even verloren te rijden door de enige ontbrekende maar cruciale pijl op het parcours. Hierna kondigt een volgende lange klim zich aan met een ontluikend zonnetje door de bomen, zalig, dit is puur genieten! Helemaal boven wacht ons rond km 10 een eerste goedgeplaatste en uitgebreide ravito! We vervolgen ons weg met een modderbadje voor Mudbiker Benny, the real rechtdoor weg! Dit was de aankondiging voor een super modderige en rotsigge technische afdaling, al fietsend beneden geraken was hier de kunst. Ongelofelijk hoe vlot dit nog ging met onze hoogbejaarde scheurijzers, al moet Mudbiker Tuur nu toch dringend naar de echte fietsenmaker. Direct hierna een volgende adrenaline rush met een snelle en lange afdaling. In ons koppeke maken de mannen van de euforie-afdeling vele overuren!En zo bleven we nog even doorgaan, een dikke 3 uur op de fiets vandaag, steeds een mooie lange klim gevolgd door een zalige afdaling met tussenin nog 2 uitgebreide ravito's. Het leven van een Mudbiker is zo simpel maar o zo mooi, als je nog niet helemaal verslaafd was, dan word je het zeker hier!

Meer dan voldaan arriveren we na 45km terug aan het centre sportive waar de donkere van het vat en de braadworst van de grill ons staan en liggen op te wachten. Nog even een douchke voor de Mudbiker en zijn gerief en terug richting Limburg. 1 ding is al zeker in 2010 zal het Ardennentoertochtoffensief vroeger op het seizoen starten! Olé le VTT et attention le Benny est la!