Toertocht Lummen 11.10.09

Haha, het is weer zover, ik haal mijn aluminium ros van stal voor mijn 2de tochtje. Hij stond al geruime tijd te trappelen na die eerste geslaagde kennismaking.

Zoals blijkbaar de gewoonte is, staan we aan de inschrijving om 09.00Hr. Frens glundert en grinnikt: Modderploeteren op het programma!!!
Gauw voegt Tuur zich bij ons en nu enkel nog wachten op Joho want Benny zit in het buitenland. Het wachten is een maat voor niks. Een nachtje “op de pot zitten” heeft zich vertaald in een forfait van JOHO. (was dat ook niet bij mij vorige deelname? Schrik voor een nieuwe concurrent?…)

En wijlen weg.

Vrij snel krijgen we een toffe baggerstrook voorgeschoteld waar werkelijk niemand door geraakt. Mijn eerste ervaring met modder en dat smaakt naar meer. Ik heb er een geweldig quote opgevangen van een biker achter mij: “da is ieh veur trakteurs, ni veur bikers”. (of lag die strook na de bevoorrading? Dat komt ervan als je te lang wacht om een verslag te schrijven)

De eerste afdaling is weeral prijs: mijn voorspatbord komt los en na ontelbare pogingen om dat ding terug op zijn plaats te krijgen, geef ik het nog een koosnaam (iets van godverd’se smeerl…) en flikker het ding richting bos.
Hierdoor raak ik mijn compagnons kwijt maar de goede bepijling zorgt ervoor dat ik zonder stress het tochtje kan afwerken.

Ik blijf wat op mijn honger zitten wat de modder betreft. Daar tegenover loopt de tocht vaak over smalle bospaadjes en dit vergt wat concentratie om geen boom mee te nemen.

Ha! Daar is de bevoorrading, maar de organisatie heeft in het zicht van de versnaperingen nog een sadistisch ommetje voorzien met een pittig beklimmingske (voor mij toch).
Leuke bediening, goed gesneden appelsienen, banaan, koekjes, soep en energydrink…. Dit is af.

Voor we terug op de fiets stapten, wissel ik nog wat ideeën uit over de discipline “neussnuiten zonder zakdoek” met ervaringsdeskundigen. De theorie van Tuur pas ik voor het eerst toe en slaag met brio. Drets, daar ligt het, wat een bevrijding! Over een tweede poging zal ik niet uitweiden, want die belandt op een niet voorzien plaats.

Na de bevoorrading blijft het parcours een leuke afwisseling tussen bos, veld, klimmen, dalen en wat asfalt om te recuperen.
Bij de splitsing “moeilijk – makkelijk” kies ik de laatste optie uit zelfbehoud.
Aan de put van de Willekesberg rij ik even verloren, maar kan dit snel rechtzetten omdat ik plots in tegenovergestelde richting op het parcours zit.
De beklimming na de put was wel stevig, tot aan de rand van kramp doorgaan en voor de eerste keer in mijn prille MTB-carrière rij ik naar boven op mijn allerkleinste verzet en .. het lukt! Frens heeft gelijk: klimmen is fun!

Aan het bordje van “1km – bedankt en tot volgend jaar” betrap ik me toch op een onderdukte “oef”. Het vet is van de soep maar heb een voldaan gevoel. Het ging lekker.

Aan de finish vind ik Frens en Tuur in de wachtrij voor de afspuitstand. (Toch één minpuntje, te weinig druk waardoor de wachttijden wat oplopen).
Frens stelt me in kennis dat er 42km op de teller staat. Dit verdient een lekkere donkere (of 2).
De spaghetti achteraf smaakt en Tuur, hoe was je pizza?

See you next time, bikers.

T