Het kriebelde en als het kriebelt…
Ik moest en zou fietsen dit weekend. Naar Tessenderlo volgens de Blog maar via sms van Frens kreeg ik te horen dat de andere Mudbikers op zaterdag in actie kwamen.
Nog even op internet gekeken en gezien dat dicht bij huis een tochtje in Brecht gepland staat, daarom besluit ik te checken of de provincie Antwerpen iets te bieden heeft.
Om 9uur sta ik aan de start waar ik even achter de urne sta te zoeken die gewoon naast de inschrijvingstafel verstopt is.
Ik geef op voorhand al enkele statistieken:
100% plat
50 % verhard
50% onverhard
25% lange rechte stukken
Niet echt boeiend fietsen dus en ik blijf wat op mijn honger zitten. Het asfalt is om op te biljarten en van die 50% onverhard is een groot stuk om op te petanquen (om een andere balsport te vermelden).
Na enkele 10tal kilometers duik ik eindelijk het bos in met een grijns die snel verdwijnt wegens een file van trage deelnemers. Een tweede grijns krijg ik later bij het zien van een technische traject. Ook die is weer snel verdwenen als een voorligger van zijn pedaal schuift en voet aan grond zet op een klein hellinkje. Ik geraak niet tijdig uit mijn klikpedalen en val gewoon om.
De wegen lopen kaarsrecht verder tussen de uitnodigende bossen en velden waar ik liever door zou crossen… maar helaas.
Geen slecht woord over de organisatie: overal staan bordjes met “GEVAAR” bij kruisingen en op de echte gevaarlijke plaatsen staan seingevers die het verkeer stilleggen. Bij een tallu is zelfs te lezen “kleine versnelling”.
De bepijling is goed tot op een bepaald punt bij een camping waar ik even een 360° doe om vervolgens de goede kant op te gaan. Achteraf kom ik te weten dat ik daar tot op 50 meter van de bevoorrading was. Dus geen recensie over de appelsienen , soep of andere versnaperingen.
Ik neem iets te enthousiast een gracht. Mijn voorwiel loopt vast in de modder en ik sla zonder veel erg over kop. Foeterend om mijn gedeukt ego, werk ik het enig strookje ploeteren af.
Ik blijf doortrappen op de tractorweggetjes en sompige grasstroken. Voor ik het besef sta ik weer aan de start waar ik mijn bike laat wassen door 2 ijverige organisatoren.
In het cafetaria nuttig ik als afsluiter een heerlijke donkere Westmalle van’t vat.
Ik moest en zou fietsen dit weekend. Naar Tessenderlo volgens de Blog maar via sms van Frens kreeg ik te horen dat de andere Mudbikers op zaterdag in actie kwamen.
Nog even op internet gekeken en gezien dat dicht bij huis een tochtje in Brecht gepland staat, daarom besluit ik te checken of de provincie Antwerpen iets te bieden heeft.
Om 9uur sta ik aan de start waar ik even achter de urne sta te zoeken die gewoon naast de inschrijvingstafel verstopt is.
Ik geef op voorhand al enkele statistieken:
100% plat
50 % verhard
50% onverhard
25% lange rechte stukken
Niet echt boeiend fietsen dus en ik blijf wat op mijn honger zitten. Het asfalt is om op te biljarten en van die 50% onverhard is een groot stuk om op te petanquen (om een andere balsport te vermelden).
Na enkele 10tal kilometers duik ik eindelijk het bos in met een grijns die snel verdwijnt wegens een file van trage deelnemers. Een tweede grijns krijg ik later bij het zien van een technische traject. Ook die is weer snel verdwenen als een voorligger van zijn pedaal schuift en voet aan grond zet op een klein hellinkje. Ik geraak niet tijdig uit mijn klikpedalen en val gewoon om.
De wegen lopen kaarsrecht verder tussen de uitnodigende bossen en velden waar ik liever door zou crossen… maar helaas.
Geen slecht woord over de organisatie: overal staan bordjes met “GEVAAR” bij kruisingen en op de echte gevaarlijke plaatsen staan seingevers die het verkeer stilleggen. Bij een tallu is zelfs te lezen “kleine versnelling”.
De bepijling is goed tot op een bepaald punt bij een camping waar ik even een 360° doe om vervolgens de goede kant op te gaan. Achteraf kom ik te weten dat ik daar tot op 50 meter van de bevoorrading was. Dus geen recensie over de appelsienen , soep of andere versnaperingen.
Ik neem iets te enthousiast een gracht. Mijn voorwiel loopt vast in de modder en ik sla zonder veel erg over kop. Foeterend om mijn gedeukt ego, werk ik het enig strookje ploeteren af.
Ik blijf doortrappen op de tractorweggetjes en sompige grasstroken. Voor ik het besef sta ik weer aan de start waar ik mijn bike laat wassen door 2 ijverige organisatoren.
In het cafetaria nuttig ik als afsluiter een heerlijke donkere Westmalle van’t vat.
Conclusie: Brecht was voor mij een goede training maar voor ervaren trappers gaat het gauw vervelen. 42km op mijn rekening en een streepje bij de Mudbiertjes.
Groetjes T
1 opmerking:
T, once you get infected with the virus, there is no way back!
Leuk verslagje, tochtje was iets minder blijkbaar. Tot de volgende!
Een reactie posten