Vandaag stond Lommel op de agenda. Het was een fantastische pre-lente dag met een schitterend winterzonnetje en geen wolkje aan de lucht. Mijn dag kon niet meer stuk.
Op het appel waren enkel mudbiker Frens en ikzelf. Mudbiker joho zat met een infectie, gedoneerd door moeder de vrouw, jammer maar (weer) helaas.
Mudbiker Benny had eerder al te kennen gegeven om een dag eerder te gaan biken.
Anyway, parkeren ging vlot alsook inschrijven, zalig om eens niet over de koppen te moeten lopen.
Off we went, mudbiker Frens en ik, maar al gauw bleek Frens die morgen super-deluxe-benen te hebben waarbij den deze op zijn adem trapte na kilometer 3!
Verdoeme, weg was hij en ik zou hem waarschijnlijk pas terug zien na kilometers. Niets was minder waar, opeens stond onze black night in de berm mij op te wachten. Zonder veel schroom gaf ik aan dat hij best doorreed - ik had mijn meerdere moeten erkennen. Ik heb mij dan maar geconcentreerd op de mooie glooiende single tracks over perfecte modderloze paadjes. Het was een echte veradming na al dat stoempen van de voorbije weken in Mol, Opoeteren, Beringen, noem maar op.
De benen waren niet wat het moest zijn, maar na wat opwarmen kwamen ze toch op gang. Het was te laat om hem nog in te halen, zo bleek aan de perfect uitgebaatte bevoorrading. Ook na de bevoorrading was de vlam uit mijn pijp tot ik na kilometer 38 weer die grote gedaante kon waarnemen voor mij, die ik al een hele poos niet meer gezien had. Was hij het echt? Jawel, mudbiker Frens in het vizier en spontaan ging het een versnelling hoger: hunter hunted!
Het was tot vlak voor de aankomst dat ik alsnog in eer kon eindigen, dit keer eens geen afgang :-)
Het fietsje afspuiten had weinig zin, maar als goede huisvader heb ik mijn alu soulmate toch maar een wellness beurt gegeven.
De donkere smaakte wederom en we klonken op de lente!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten