Ardennenoffensief Francorchamps 07.08.11

Francorchamps, wereldberoemd voor zijn fantastisch mooie racecircuit, minder bekend voor zijn mooie wandel- en MTB routes. Tot vandaag dan, want voor een Ardennentochtje was het vandaag behoorlijk druk. Weerman Frank had dan ook droog weer voorspeld op deze prachtige, zij het ietwat koude, zondagmorgen.

Een bewaakte fietsenstalling mochten we hier niet verwachten, maar dat was ook niet echt nodig in dit rustige dorpje waar het nog leven op een gezapig tempo voorbij kabbelt.

De inschrijving ging daarentegen zeer vlotjes, met je EID ben je in een wip ingeschreven en voor 3,5 € krijg je hier 3 bevoorradingen. Daar kan de Vlaamsche wederhelft van het land (Vlaamse wielrijdersbond, fietspromo) nog steeds een puntje aan zuigen!
Ook het bewijs van inschrijving was erg handig aangepakt, een knalgeel stickertje om op je fiets te plakken dat goed zichtbaar was voor de bewaker 100m verderop. Toch een pak relaxter dan een verfrommelt papier waar je 2 kilometer mee zit rond te sleuren om het dan steeds proberen goed in een geïmproviseerde doos te mikken. Geef mij dan maar het Waalse alternatief.

Genoeg gezeverd, back 2 business: hardcode mountainbiken.
We besloten te gaan voor de 45 kilometer met een extra lusje dat ook in de 55km route was opgenomen – als extraatje mocht er nog wat poeier in de benen zitten.
Die poeier ging er echter vlotjes door in de eerste helft. We kregen direct erg technische tracks voorgeschoteld die voor veel bikers te veel bleken.

Dat was ook te begrijpen, want de regen van de voorbije dagen had de uitstekende boomwortels spekglad gemaakt waardoor het risico op Bennies wel erg groot was. En zo geschiedde, MudBiker Tuur in volle afdaling die een uitwijkmanoeuvre doet voor een andere biker met duidelijk nog wat slaap in de ogen en hopla gingen de beentjes de lucht in. De Cl!mb wist niet wat hem overkwam en sleurde zijn baasje nog wat verder door de mud.
Vrij spectaculair moet het er hebben uitgezien, maar Mr. slaapkop werd er warm nog koud van.
Gelukkig kon ik wat bekomen voor de ravi (bevoorrading) 50 meter verder waar MudBiker Frens enkele minuten later ook arriveerde. Op zijn gezicht kon je de nodige opluchting aflezen dat hij heelhuids de afdaling had afgewerkt.
De ravi was top, een ruim assortiment aan koeken, wafels, appelsienen en the real spa reine.

Daarna kwam ronde 2 die veel weg had van de eerste ronde. Met momenten was het uitzicht echt adembenemend en de tracks waren telkens opnieuw een uitdaging. De voetjes kwamen echter vaak aan de grond uit zelfbehoud, maar de afdalingen waren dan weer motiverend genoeg voor lichaam en geest om verder te gaan.

Naarmate de tocht vorderde werden de tracks wat draaglijker om rijden. De voetjes bleven nu tenminste op de pedalen op een enkele uitzondering na en de straffe kuitenbijters werden door menig MTBer met veel verve verslonden.

Na de laatste bevoorrading kregen we nog een heuse pattextrack voorgeschoteld, zelden gezien zoveel pattex op een rij! Ploeteren was het om dan tot de conclusie te komen dat een simpele shortcut ons dit leed had kunnen besparen. Maar goed shortcuts zijn voor losers en de voldoening is altijd groter als je het compleet kan afwerken.
De extra lus van de 55 hebben we echter wel links laten liggen, want het pijpje was ver uit bij Frens en mezelf en de gedachte aan een donkere met braadworst begon serieus op de psyche te werken.

Naar het einde toe kregen we nog een zalige afdaling waar we nog eens lekker konden doorvlammen, hetzij met de nodige uitwijkmanoeuvres. Toch had de Cl!mb er even genoeg van, hij blies zijn adem uit via het voorwiel en daar stond ik geparkeerd aan de rand van weer een geweldige single track. Een vriendelijke Waalse biker wist ons echter toe te roepen dat het einde nabij was, waardoor een paar keer pompen nog net genoeg bleek om het leven in de Cl!mb te houden tot het einde.

De afspuitstand was op zijn Waals, hier zijn de Vlaamsche alternatieven dan weer beter. Met een tuinslangetje moest je je bike zien te ontdoen van alle goor en mud die je al 45 kilometer had zitten meesleuren. Niet erg succesvol en een wasbeurtje à la maison bleek onvermijdelijk.

Maar goed, we hadden besloten om ons eerst nog even te douchen om dan eindelijk te vliegen in de langverwachte donkere met braadworst. De douche was anders ook wel mooi geïmproviseerd door de organisatoren. Het leek eerder een verlengstuk van de afspuitstand buiten. Ijskoud kraanwater uit drie permanent sproeiende koppen, omgeven door hekken met dekzijlen. Je waande je even in de DDR anno 1975.

Letterlijk fris gewassen begaven we ons dan naar de BBQ stand, waar er 0 op het rekest stond. Verdorie! Dan maar voor de donkere. Ook op! Miljaar! Pinten, Hoegaarden en kriek was alles wat nog restte van de zwaar geplunderde bar. Hoegaarden zou het dan worden en hopen op een teken van God voor een lekkere niet te versmaden braadworst. En ja hoor, daar was de loopjongen met een ganse zak vol versch gedraaide boerenvarkenschworsten!
Even later kwam de masterchef naar buiten, die blijkbaar zelf al de nodige investeringen gedaan had in zijn eigen buikomtrek ten koste van zijn schoeisel, kledij en lichaamsverzorging.
Kleine broodjes en worsten waren het waardoor het er dan toch maar twee zijn geworden. Een kwestie van de lokale economie te sponsoren want dit was al bij al een meer dan geslaagde tocht!

HIER DE TOCHT OP VIDEO:
http://vimeo.com/27436193
http://vimeo.com/27437503
http://vimeo.com/27446121
http://vimeo.com/27448023